France '05

Zo, the Eagle has landed. Taalgebruik weer engiszins nuanceren (de mensen op straat kunnen het weer verstaan), normaal voer (die baguettes komen inmiddels uit m'n oren) en normale toiletten. Maar last but not least: een echt bed! Slapen op een stapel boardbags en een Therm-a-Rest klinkt romantischer dan het is.

Ik voorzie dat dit een vrij lange post gaat worden, maar terwijl jij het eindproduct nu zo zit te lezen had je dat natuurlijk allang gezien. Wel alles lezen, en niet stiekem alleen het bijschrift onder de foto's!

Laat ik het verhaal toch direct maar positieve start geven: ik heb wel degelijk genoten van mijn vakantie. Vertrekdatum was 17 juli, de 'reis' ging richting de voet (of voeten) van de Pyreneeën, namelijk naar Argelès sur Mer. Een niet al te pittoresk, vooral op massatoerisme ingericht 'dorp' dat uit drie vrijwel afzonderlijke delen bestaat - Argelès Village, Argelès Plage en 'le Port' oftewel de haven (terwijl ik dit schrijf zie ik onbewust een gelijkenis met Almere, ernstig).

We zijn rond 10 uur in de ochtend van huis gegaan waardoor we rond 6.30u de volgende morgen op de plaats van bestemming arriveerden. Detail: ons heeft gereden zonder GPS of vooraf geplande route - lekker oldschool. Op de camping direct gaan zoeken naar het al aanwezige deel van de groep, al kon die onze aanwezigheid (gezien het tijdstip) niet echt op waarde schatten.


Aankomst in Argelès bij zonsopkomst

Wat op de camping wel opviel was de hoeveelheid auto's met NL-kentekens. Onze ergste vermoedens bleken uit te komen: we waren beland in een Nederlandse enclave. Wat verder nogal aanwezig was, en niet enkel op de camping, was stof. Iedere stap die je zette deed een wolk stof opwaaien.


Stofkampement

Dat stof dwarrelde alle kanten uit, wat een probleem aan het licht bracht: de absolute absentie van de wind waarvoor we naar deze locatie waren afgereisd. Die windstilte bleek de spot al ruim een week te teisteren, tot grote ergernis van de mensen die al aanwezig waren.

Door het gebrek aan wind dienden we activiteiten verzinnen om de wanhoop te verdrijven. Aldus geschiedde. We zijn de omgeving gaan verkennen. Onder het stof lagen diverse nederzettingen zoals het reeds beschreven Argelès-sur-Mer, maar bijvoorbeeld ook St. Cyprien. De martelgang van het verkennen zal ik je besparen, ik zal het kort houden. De dorpjes hebben een keurig onderhouden 'hoofdstraat' die passanten een goede indruk geeft van het geheel. Zodra je daar echter vanaf wijkt en de rest gaat verkennen, blijkt dat vrijwel het gehele dorp (m.u.v. die hoofdstraat) slecht onderhouden wordt. Slechte straten, slecht onderhouden huizen met brakke vehikels voor de deur, alles gehuld in een nevel van verpaupering. Om over het uitgaansleven maar te zwijgen (ik ga trouwens nooit meer naar een cocktailbar als ik meer dan 40 uur wakker ben).


Gemiddelde zijstraat

Uiteraard hebben we ook wel een paar betere stukjes Argelès en St. Cyprien gevonden: in en rond de havens was het redelijk goed toeven. Meestal het geval rond jachthavens, al ken ik ook een aantal regelbevestigende uitzonderingen. Minder toeristen, minder Nederlanders vooral, gemoedelijke sfeer, leuke terrassen, het bleek toch te kunnen.


Haven van St. Cyprien.


Boompjes, ook daar.

De Tour de France à la Voile deed toevallig tijdens ons verblijf de bovengenoemde haven aan, een leuke extra aan het bezoek.


Tour de France à la Voile - het 'peloton' op weg naar de volgende haven.

In de categorie 'wat verder te doen in geval van geen wind' weer iets anders, namelijk wandeling maken. Omdat we toch al aan de voet van de Pyreneeën zaten was het een kleine moeite een heuvel te zoeken en daar vervolgens tegenop te gaan lopen. Het vinden en het beginnen was inderdaad geen probleem. Vlak voor het bereiken van de top liet mijn (toch al zo goed als afwezige) conditie me even volledig in de steek. De hartslag schoot ineens richting 160 en hoger, bepaald niet grappig, maar na een paar minuten was dat gelukkig weer onder controle. Verder probleemloos de top bereikt en afgedaald. Afgezien van de uitdrogingsverschijnselen waar iedereen last van had - we hadden uiteraard niets voorbereid. Vrijwel niemand had meer dan een halve baguette gegeten en er was slechts 3 liter water beschikbaar voor 5 personen. De voorgeschreven tijd was ongeveer 6 uur, we hebben het binnen 5 uur gelopen.


De Toren van la Massane ligt op bijna 800 meter hoogte en biedt een fabelachtig uitzicht over de hele laagvlakte van de Roussillon en de Middelandse Zeekust. Het huidige monument is gebouwd aan het eind van de 13de eeuw, in opdracht van Jacques II van Mallorca. De Toren La Massane wordt voor het eerst in 1293 geciteerd onder de catalaanse naam "Torre de Pérabona", alswel van goede steen. De bouw was moeilijk want de toren ligt op een enge rotsige bergkam, waardoor een muur van 8 meter hoog nodig was. De toren bestond toen uit twee bedekte delen, die zonder twijfel verhoogd waren met een van kantelen voorzien terras, net zoals zijn tweeling van de Madeloc (in Port-Vendres). 700 jaar na zijn opbouw waakt La Massane, symbool van Argelès en getuige van haar verleden, nog steeds over de stad. Dat je 't ff weet.


Uitzicht over de kust en een deel van de laagvlakte.

Tussendoor, een Fiat Panda heeft best practische kanten. Je kunt er probleemloos heel veel zooi in stampen, het verbruikt weinig, kost weinig, maar je kunt er ook overal mee parkeren:



Goed, even samenvatten: we zijn behalve een wandeling gaan maken ook nog gaan karten, we hebben op strand gegolfd, we zijn spots gaan zoeken met wind (Canet, Leucate), er zijn barbecue-slagvelden aangericht, uitgaansleven gecheckt en diverse kites laten repareren. Deze vakantie heeft het nieuwe record met 4 beschadigde kites in één week. Dat lag overigens aan het strand, op de thuisspot is nog geen enkele kite gesneuveld.


Beachgolf.

Uiteindelijk vroegtijdig het kampement ontmanteld en richting de Côte d'Azur gereden. Dat laatste bleek al onderweg echter niet zo'n fantastisch plan, 400km omrijden was niet echt de bedoeling. Dus zijn we maar naar de Mont Ventoux gereden.


Mont Ventoux


Bedoin, mekka voor fietsers die de Ventoux willen beklimmen.

In de omgeving zijn we op zoek gegaan naar een verblijfplaats, wat ons in Bedoin bracht. In het hotel (l'Escapade) konden we ons eindelijk weer bedienen van de luxe die 'eigen badkamer heet'. Bovendien hadden we weer echte bedden, zodat we goed uitgerust de terugrit konden starten. Aan het eind van de dag met de auto nog naar het weerstation op de top van de Ventoux gereden. Althans, bijna dan. De laatste bocht was iets te veel van het goede voor de afgeladen Volvo 240. En foto's van de top heb ik ook al niet, ik was m'n dure camera vergeten. Wel nog een laatste foto van tijdens de klim - de pijl wijst het weerstation aan.


Mont Ventoux bij zonsondergang.

Volgende dag naar huis, tot Grenoble gereden via de Route National, voor zover ik me kan herinneren. Onderweg nog bijna getuige van / deelnemer aan frontale botsing. Verder probleemloos naar huis gereden en keurig om 8.15u aangekomen.



Beetje een slap einde aan het verhaal, ik weet 't, maar ik was het schrijven even zat. Binnenkort zijn de foto's aanklikbaar naar groter formaat - kun je eindelijk zien wat er op staat - en als ik me tussendoor dingen herinner die ik nog niet had vermeld zal ik die toevoegen.